ECORunners stellen zich voor, deze keer: Nicole Kempel

facebooktwittergoogle_plusredditlinkedinmailfacebooktwittergoogle_plusredditlinkedinmail

Nicole Kempel

Ik ben Nicole Kempel en zoals de Ecorunners dan zeggen, ik heb 45 jaar ervaring 😉 Al 27 jaar ben ik samen met mijn man Carwi en hebben we 2 prachtige dochters, Esmee (17) en Merel (15) en onze 6 jaar oude Golden Retriever, Shasta.

Ik ben dol op reizen en heb al aardig wat van de wereld gezien. Eén van de meest bijzondere reizen, is toch wel de vakantie naar Alaska die wij in 2011 samen met Egbert en zijn gezin maakten. Wat een prachtige staat, ongerepte natuur, wildlife zoals orka’s, bultruggen, elanden, bald eagles en beren! Zo goed bevallen dat we in 2014 weer samen met 2 gezinnen op vakantie gingen naar New York en Oost-Amerika. Afgelopen kerst en de jaarwisseling bracht ik samen met Merel door in Zuid-Afrika.

Buiten Carwi, de kinderen en een heleboel andere lieve mensen, houd ik ook van een uitdaging. Sinds vorig jaar heb ik het hardlopen ontdekt en al gauw liet ik mij, door Ecorunner en Rabobank collega Sander, overhalen om mee te doen met De Lage Landen estafettemarathon in Eindhoven. Samen met Sander en andere collega’s heb ik daar hard voor getraind en het hardlopen leek steeds makkelijker en soepeler te gaan. In Arnhem liep ik mijn eerste wedstrijd van 5 km en kreeg ik mijn eerste (deelnemers)medaille. In Eindhoven stond mij een grotere uitdaging te wachten. Ik was de 4e loper en moest een afstand van 11,2 kilometer in 5 kwartier afleggen, om geld op te halen voor een goed doel in Apeldoorn. Dat gaf mij een trots en goed gevoel!

Begin 2014 hoorde ik dat Egbert als fietser meedeed met de Roparun. Daar had ik tot op dat moment nog nooit van gehoord. Door de verhalen, trainingen van Egbert en zijn inzet en motivatie, raakte ik steeds enthousiaster. We steunden hem, volgenden beide teams via Facebook en GPS, bezochten de Ecorunners aan de Tormentilstraat, stonden ’s nachts aan te moedigen bij de doorkomst door het gemeentehuis in Apeldoorn en waren de volgende dag in Alblasserdam. Eén en al trots waren wij, als we het team zagen. Al gauw wist ik dat ik ook wel mijn steentje bij zou willen dragen. Egbert wist dat ik als fietser graag mee zou doen en bracht het ter sprake. Helaas voor mij was het team al bijna compleet en waren er geen fietsers meer nodig. Jammer maar het was niet anders. Dan zou ik weer langs de lijn staan om aan te moedigen en te juichen. Toen kwam daar het telefoontje en ik hoefde er niet lang over na te denken. Ik ben erbij, dit is mijn volgende uitdaging!!

De eerste training voor mij was in januari 2015 en wat een super leuk team! Er gaat zoveel energie en positiviteit vanuit, dat de training bijna als vanzelf ging. Ook ik kreeg in mijn omgeving te maken met de ziekte kanker en zag hoe vreselijk zwaar dat is. Hoe fijn is het dan als kennissen, dankzij de Roparun, een verzorgd weekend in een huisje kunnen doorbrengen, om van elkaar en de natuur te genieten en even wat afstand te nemen van alle narigheid. Het motto ‘Leven toevoegen aan de dagen waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven’ is zo ontzettend waar!

Ik ben heel trots en blij dat ik mee ga doen aan de Roparun en kijk er enorm naar uit om met ons team dit evenement tot een goed einde te brengen, een mooie prestatie te leveren en zoveel mogelijk geld op te halen, voor de strijd tegen kanker.

facebooktwittergoogle_plusredditlinkedinmailfacebooktwittergoogle_plusredditlinkedinmail

Een reactie plaatsen